Ik ben altijd een mama's jongen geweest. Ik ging altijd naar haar voor knuffels en was praktisch aan haar geplakt. Tijdens mijn tienerjaren ging deze band door een moeilijke periode. Ik rebelleerde, we ruzieden, we huilden, we knuffelden. Mijn moeder is altijd voor mij geweest door dik en dun, en ik ben haar daar eeuwig dankbaar voor. Om die redenen besloot ik een fotoserie over moederschap te maken, omdat we soms vergeten wat ze voor ons hebben gedaan.
waarom de titel "Moederlijke melodieën, een verhaal in één beeld"?
Tijdens een gesprek met een van de moeders zei ze:
Ik koos ervoor om deze serie in zwart-wit te presenteren omdat het de essentie van het verhaal benadrukt. Zonder de afleiding van kleur komen emoties en details sterker naar voren. Zwart-wit geeft de beelden een tijdloze kwaliteit. Het maakt de foto's puur en eerlijk, precies zoals ik moederschap wilde vastleggen. Alleen wat er echt toe doet blijft over: de liefde, de kracht en de verhalen die in stilte worden verteld.
